Ο Ανήσυχος

Δεν σε κατηγορεί. Δεν σε πιέζει να πετύχεις. Σε κρατά σε επιφυλακή. Όλα πάνε καλά. Και μέσα σου εμφανίζεται μια σκέψη: «Κάτι θα γίνει.» Δεν υπάρχει πρόβλημα. Αλλά ο Ανήσυχος δεν περιμένει να εμφανιστεί. Το προβλέπει. Σου στέλνουν μήνυμα. Αργεί η απάντηση. Και αρχίζει ο εσωτερικός διάλογος: «Μήπως είπα κάτι;» «Μήπως παρεξηγήθηκε;» «Μήπως αλλάζει κάτι;» Το σώμα ήδη έχει σφίξει. Πριν υπάρξει γεγονός. Κλείνεις μια δουλειά. Πήγε καλά. Και αντί να χαρείς… Σκέφτεσαι: «Ναι… αλλά αν δεν συνεχιστεί;» Η ηρεμία κρατά λίγο. Η πρόβλεψη κινδύνου περισσότερο. Στη σχέση; Δεν λες: «Είμαστε καλά.» Λες μέσα σου: «Να δούμε πόσο θα κρατήσει.» Στη δουλειά; Δεν λες: «Τα κατάφερα.» Λες: «Τι μπορεί να πάει στραβά;» Στο σώμα; Στομάχι σφιγμένο. Αναπνοή ρηχή. Μια ελαφριά εσωτερική ένταση. Σαν να περιμένεις κάτι. Χωρίς να ξέρεις τι. Και το πιο ύπουλο; Ο Ανήσυχος σου λέει: «Αν δεν ανησυχείς, θα αιφνιδιαστείς.» «Αν χαλαρώσεις, θα πληγείς.» «Η επαγρύπνηση είναι ασφάλεια.» Και κάπου βαθιά… τον πιστεύεις. Μερικές φορές γελάς όταν τον αναγνωρίζεις. Γιατί λες: «Δεν αγχώνομαι. Απλώς σκέφτομαι μπροστά.» Και η ερώτηση εδώ είναι: Αν για λίγο… Σταματούσες να προβλέπεις. Σταματούσες να σκανάρεις. Σταματούσες να περιμένεις το κακό. Θα κινδύνευες; Ή μήπως… Θα αναπνέες; Αυτός είναι ο Ανήσυχος. Δεν είναι απαισιόδοξος. Είναι φοβισμένος. Προσπαθεί να προστατεύσει την ασφάλειά σου, βλέποντας κίνδυνο πριν υπάρξει.