Ο Δικαστής (Κριτής)

Ο Κριτής–Δικαστής Τον ξέρεις. Δεν μπαίνει φωνάζοντας. Μπαίνει ψιθυρίζοντας: «Ναι… αλλά μπορούσες και καλύτερα.» Ξυπνάς το πρωί. Κάνεις κάτι καλό. Και πριν προλάβεις να χαρείς… «Δεν ήταν τόσο καλό όσο των άλλων.» Σου κάνουν ένα κομπλιμέντο. Και απαντάς: «Ε, εντάξει… τίποτα ιδιαίτερο.» Γιατί μέσα σου ακούς: «Μην πάρεις αέρα. Μπορείς και καλύτερα.» Κάνεις ένα λάθος. Μικρό. Και το replay παίζει 47 φορές. Στο ντους. Στο αμάξι. Πριν κοιμηθείς. Και η φράση: «Πώς το έκανες αυτό;» Όχι σαν απορία. Σαν κατηγορία. Στη σχέση; Ο Κριτής δεν λέει: «Πονάω.» Λέει: «Πάλι το ίδιο κάνεις.» Στη δουλειά; Δεν απολαμβάνει επιτυχία. Ψάχνει το επόμενο βελτιωτικό σημείο. Δεν χαλαρώνει. Αξιολογεί. Στο σώμα; Σφίξιμο στον αυχένα. Στο σαγόνι. Στο στήθος. Μια μόνιμη μικρή ένταση. Σαν να είσαι σε διαρκή επιθεώρηση. Και το πιο ύπουλο; Ο Κριτής νιώθει ηθικά ανώτερος. Γιατί; Επειδή "θέλει το καλύτερο". Σου λέει: «Αν δεν σε πιέσω, θα χαλαρώσεις. Αν δεν σε ελέγξω, θα αποτύχεις.» Και κάπου βαθιά… τον πιστεύεις. Μερικές φορές γελάς όταν τον αναγνωρίζεις. Γιατί τον ακούς να λέει: «Δεν είσαι αρκετά πνευματικός.» Ή «Έπρεπε να είχες ξεπεράσει αυτό το θέμα μέχρι τώρα.» Ακόμα και η αυτογνωσία γίνεται project τελειοποίησης. Θέλω να σε ρωτήσω: Αν σταματούσε για λίγο ο Κριτής… Θα κατέρρεες; Ή μήπως… θα αναπνέες; Αυτός είναι ο Κριτής–Δικαστής. Δεν είναι κακός. Είναι τρομαγμένος. Προσπαθεί να προστατεύσει την αξία σου, αμφισβητώντας την.