Ο Λογικός

Δεν φωνάζει. Δεν πανικοβάλλεται. Εξηγεί. Κάτι σε πληγώνει. Και πριν προλάβεις να το νιώσεις… Το αναλύεις. «Δεν είναι τίποτα.» «Έτσι είναι οι άνθρωποι.» «Δεν χρειάζεται να το πάρεις προσωπικά.» Η καρδιά πάει να μιλήσει. Ο Λογικός την διακόπτει. Σε μια σύγκρουση; Δεν λες: «Πονάω.» Λες: «Αν το δούμε αντικειμενικά…» Στη σχέση; Δεν εκφράζεις συναίσθημα. Δίνεις εξήγηση. Δεν δείχνεις ευαλωτότητα. Δείχνεις επιχειρηματολογία. Κάποιος κλαίει μπροστά σου. Και μέσα σου σκέφτεσαι: «Πρέπει να μείνω ψύχραιμος.» Όχι γιατί δεν νοιάζεσαι. Αλλά γιατί το συναίσθημα σε αποσταθεροποιεί. Ο Λογικός αγαπά τη σαφήνεια. Τη δομή. Το επιχείρημα. Αλλά δυσκολεύεται με το χάος του συναισθήματος. Με το "δεν ξέρω". Με το "πονάω". Στο σώμα; Το κεφάλι δουλεύει. Το στήθος μένει πίσω. Η αναπνοή ανεβαίνει ψηλά. Σαν να ζεις λίγο πιο πάνω από το σώμα σου. Και το πιο ύπουλο; Ο Λογικός σου λέει: «Το συναίσθημα θολώνει την κρίση.» «Αν μείνεις ψύχραιμος, θα είσαι ασφαλής.» «Η ανάλυση είναι έλεγχος.» Και κάπου βαθιά… τον πιστεύεις. Μερικές φορές γελάς όταν τον αναγνωρίζεις. Γιατί λες: «Δεν αποφεύγω τα συναισθήματα. Απλώς τα επεξεργάζομαι.» Και η ερώτηση είναι: Αν σταματούσες να εξηγείς… Και άφηνες για λίγο το συναίσθημα να υπάρξει… Θα χάσεις τον έλεγχο; Ή μήπως… Θα ένιωθες ζωντανός; Αυτός είναι ο Λογικός. Δεν είναι ψυχρός. Είναι προστατευτικός. Προσπαθεί να σε κρατήσει ασφαλή, κρατώντας το συναίσθημα σε απόσταση.