Ο Τέλειος

Δεν βιάζεται. Διορθώνει. Γράφεις ένα μήνυμα. Το διαβάζεις. Το ξαναδιαβάζεις. Αλλάζεις μια λέξη. Μετά άλλη μία. Μετά σκέφτεσαι: «Μήπως ακούγεται λάθος;» Και τελικά… Δεν το στέλνεις. Ξεκινάς κάτι. Έχεις έμπνευση. Αλλά πριν ολοκληρωθεί, έρχεται η φωνή: «Δεν είναι στο επίπεδο που πρέπει.» Και αντί να το βγάλεις προς τα έξω… Το κρατάς. Μέχρι να γίνει "όπως πρέπει". Ο Τέλειος δεν αντέχει το πρόχειρο. Δεν αντέχει το μέτριο. Δεν αντέχει το "αρκετά καλό". Γιατί "αρκετά" δεν είναι αρκετό. Στη δουλειά; Καθυστερείς. Όχι γιατί βαριέσαι. Αλλά γιατί δεν είναι ακόμα έτοιμο. Και όσο το τελειοποιείς… Η ζωή προχωρά. Στη σχέση; Δεν λες απλώς "σ' αγαπώ". Θέλεις να το πεις σωστά. Την κατάλληλη στιγμή. Με τον σωστό τρόπο. Και μερικές φορές… Δεν το λες. Στο σώμα; Μικρή ένταση στα χέρια. Στο στομάχι. Σαν να κρατάς κάτι υπό επιθεώρηση. Ακόμα και τον εαυτό σου. Και το πιο ύπουλο; Ο Τέλειος σου λέει: «Αν δεν είναι άψογο, θα εκτεθείς.» «Αν έχει λάθος, θα σε κρίνουν.» «Αν δεν είναι τέλειο, καλύτερα να μην γίνει.» Και κάπου βαθιά… τον πιστεύεις. Μερικές φορές γελάς όταν τον αναγνωρίζεις. Γιατί λες: «Δεν είμαι τελειομανής. Απλώς έχω υψηλά στάνταρ.» Και η ερώτηση είναι: Αν έβγαινες στον κόσμο… με κάτι ατελές. Με κάτι ανθρώπινο. Με κάτι που δεν έχει διορθωθεί 47 φορές. Θα κατέρρεε η εικόνα σου; Ή μήπως… Θα ένιωθες ελεύθερος; Αυτός είναι ο Τέλειος. Δεν αγαπά την ακρίβεια μόνο. Φοβάται την έκθεση. Προσπαθεί να προστατεύσει την αξία σου, εξαφανίζοντας κάθε πιθανό λάθος. Μαζί με τη ζωντάνια.