Το Θύμα (Παραπονούμενος)

Δεν φωνάζει δυνατά. Βαραίνει. Κάτι συμβαίνει. Και μέσα σου εμφανίζεται η σκέψη: «Γιατί πάντα σε μένα;» Δεν είναι απλώς στεναχώρια. Είναι αίσθηση αδικίας. Κάποιος δεν σου φέρθηκε όπως περίμενες. Και νιώθεις μόνος. Παραμελημένος. Αόρατος. Και μέσα σου λέει: «Κανείς δεν με καταλαβαίνει.» Το Θύμα δεν λέει: «Θέλω στήριξη.» Λέει: «Δεν με στηρίζουν.» Δεν λέει: «Φοβάμαι.» Λέει: «Με αδικούν.» Στη σχέση; Δεν λες: «Χρειάζομαι να με δεις.» Λες: «Δεν σε νοιάζει ποτέ.» Στη δουλειά; Δεν λες: «Δυσκολεύομαι.» Λες: «Πάλι σε μένα έτυχε.» Στο σώμα; Βάρος στο στήθος. Πτώση ενέργειας. Σαν να κάθεσαι μέσα σου. Σαν να περιμένεις να έρθει κάποιος να σε σηκώσει. Και το πιο ύπουλο; Το Θύμα σου λέει: «Δεν έχεις δύναμη εδώ.» «Οι άλλοι φταίνε.» «Αν δείξεις πόσο πονάς, θα σε φροντίσουν.» Και κάπου βαθιά… το πιστεύεις. Μερικές φορές γελάς όταν το αναγνωρίζεις. Γιατί λες: «Δεν κάνω drama. Απλώς είμαι ευαίσθητος.» Και η ερώτηση είναι: Αν σταματούσες να περιμένεις να αλλάξουν οι άλλοι… Αν έπαιρνες πίσω τη δύναμή σου… Θα έμενες χωρίς φροντίδα; Ή μήπως… Θα στεκόσουν όρθιος; Αυτό είναι το Θύμα. Δεν είναι αδύναμο. Είναι πληγωμένο. Προσπαθεί να προστατεύσει την ανάγκη σου για φροντίδα, παραδίδοντας τη δύναμή σου στους άλλους.